Scouting Imago

Gisteravond bracht ik een bezoekje aan de film Up, eindelijk ook eens in Utrecht naar de bioscoop geweest, het wordt nog wel eens wat met mij. In de animatiefilm Up, zat ook een boy-scout uit Amerika in, met zijn sherp vol met insignes, maar miste de bejaarden assistentie insinge nog. En ja die was belangrijk want dan zou die super verkenner worden of zoiets dergelijks. Dit jongentje was alleen in het begin nogal irritant (wel grappig!), klein en rond. Rugzak overvol al met al in eerste instantie een triest figuur. Weer wordt je neergezet als vage scout, keer op keer, want of Kwik Kwek en Kwak zo reprsentatief zijn met hun Woudlopers handboek is ook maar de vraag. Afgelopen keer met de scout-in heel veel media aandacht, ook RLT boulevard dat stukje was ook ronduit genant, voor mij/wij als scouts. Gelukkig hou je dan maar in je achterhoofd elke aandacht, is aandacht. Soms brengt dat de vraag wel eens naar boven, zit ik niet gewoon bij een hele suffe vereniging en snappen wij gewoon met 120.000 leden niet wat leuk is? Waarom voetbal, hockey, ballet of wat dan ook veel leuker zou moeten zijn. Dit soort gedachten verdwijnen gelukkig snel genoeg als ik weer aan alle herinneringen denk die scouting me brengen, maar ook wat voor prachtige vriendschappen. Ik ga niks voor niks al 14 jaar naar dezelfde vereniging. Van filmpjes maken over Jan Jansen en de kinderen, toneel spelen, uren buiten lopen met rugzak op gekke posten doen briljante mensen ontmoeten, moe maar voldaan zijn. Gewoon een hele week gebruik kunnen maken van je eigen keuken, koken op houtvuur, die heerlijke geur in jaren in je kleren overal. Team spelen, kanoen, abseilen en wat dan nog niet meer, want tja scouting is nou eenmaal eindeloos. Maar toch op een of andere manier, zouden wij suf zijn. En ja wij halen insignes, maar bij voetbal wil je toch ook doelpunten scoren, verder komen, je zoekt immers beloning. Ach ik kan me er druk over maken… maar wellicht is het beter van niet. Was trouwens wel een briljante film

In gesprek met Maxima

Het was een prachtig zonnige dag op 19 september 2009, zeven scouts stonden vol spanning te wachten op de prinses, Maxima. Waren ze net nog de sponsoren,omwoonenden, oud bestuur en andere zogenoemde vips aan het rondleiden. Stonden ze nu vol spanning in een rijtje te wachten. ”Ja ik ben nu wel een beetje zenuwwachtig”.  Op het scherm zagen we de drukte op Maxima heen, daar hadden zij niks mee te maken. Wanneer ze Maxima aan zagen komen lopen, vroegen ze zich af of ze meteen naar hen toe zou komen. En ja dat deed ze, ze struikelde met haar hakken door het gras, en viel nagenoeg bij Menno in de armen. Het ijs was gebroken. Ze zaten aan een gepionierde keukentafel, en het gesprek kon beginnen. Hebbend over wie ze zijn, wat ze willen bereiken met scouting, toekomstige organisatoren van scout-in, of ander activiteiten? Maar het natuurlijk ook hebbend over de grote voordelen die scouting hen brengt ten opzichte van hun leeftijdsgenoten. Toch meer leidinggevende ervaring, bij scouting leer je dat al van kleins af aan, PL/APL. Normen en waarden belangrijk zijn maar dat je merkt dat je die met elkaar deelt over de hele scoutingwereld. Je kan zelfs met de prinses beginnen over het nieuwe deskundigheidsbevorderings systeem, de vraag hoeveel kaderleden daar al vanaf weten… En trouwens de kinderen van haar zullen wel schatjes zijn, want wat orde houden betekent dat wist ze nog niet.  Aan ons vragen.  Maar ook aan haar, ”kende je scouting al in Argentinie”.  Het antwoord was daarop nee, nou ja een beetje dan en toen kwam de Argentijnse woorden voor Kwik, Kwek en Kwak. Het idee onstond een nieuwe scouting stripheld te creeeren, de neefjes zijn nog een beetje oudbollig. Zo langzamerhand werd er een einde aan het gesprek gemaakt, maar natuurlijk nooit voor de prangende vraag of Amalia bij de bevers komt, maar helaas het wordt hockey. Hebben ze haar toch niet kunnen overtuigen.  Nog een groepsfoto, een hand, een boek overtuigen en Maxima vertrok naar de receptie. En ik had het geluk 1 van de 7 te zijn.

Talent Ontwikkel Programma

Geschreven voor www.roverscouts.nl

We mogen onszelf talenten in ontwikkeling noemen. ‘Wij’ zijn diegenen die begin dit jaar gehoor hebben gegeven aan de mail dat waarin stond dat Scouting Nederland op zoek is naar jonge mensen die hun talenten in bestuurlijke en organisatorische zaken willen ontwikkelen. Wij zijn naar Utrecht Centraal gegaan om daar een intake gesprek te doen. Aan de hand van die gesprekken is een groep gevormd van 16 jongeren, de tegenwoordige TOPpers. Met dit programma werd je in enkele weken helemaal ondergedompeld in het begrip “Leusden”; opeens wordt Scouting allemaal wat serieuzer. Na de eerste kennismakingsbijeenkomst zijn wij allemaal een eigen kant op gegaan, variërend van de Jubjam100 tot Team Internet, van Communicatie tot Spelvisie -wat ik zelf doe. Af en toe een bijeenkomst met z’n allen.

Het project is aan de ene kant zelfstandig, je doet zelf als volwaardig lid mee aan bijvoorbeeld Spelvisie, maar daarnaast biedt het je een coach met wie je je problemen kan bespreken en vooral je talenten kan ontwikkelen. De kracht zit hem in de groep: de groep is ontzettend leuk. Je leert van elkaar door wat iedereen doet en je hebt meteen een netwerk van 16 man. De weekenden die eens in de zoveel tijd worden gehouden zijn dan ook gezellig, maar ook leerzaam, laten we dat voorop stellen. De grote vraag is natuurlijk of wij in 2011 ontwikkelde talenten zijn. Vanzelfsprekend ontwikkelen we ons altijd verder, want leren houdt nooit op.

Zelf denk ik dat dat in zekere mate moet lukken, het project biedt kansen. Al was het alleen maar dat ik als 19-jarige medewerker mag zijn op de Scout-In. Als prettige bijkomstigheid mag ik ook nog eens in gesprek met Maxima, dat was me anders vast niet gelukt. Doordat Scouting Nederland niet zomaar een organisatie is, lijkt me het ook nog niet slechts op m’n CV: je moet je toch een beetje onderscheiden op de arbeidsmarkt. Al met al een leuk en leerzaam project met veel kansen. Natuurlijk zitten er nog verbeterpunten in -een stukje diepgang mist soms nog wat- maar niet alleen wij, ook de projectleiders zijn nog lerende.

Nederland is maar klein

Vanochtend, nee ik bedoel vannacht het was rond half vijf en ik was wakker. Probeerde mijn ogen open te krijgen maar dat wilde niet, onstoken ogen en ze waren lekker wezen etteren. Ken je dat? dat je wimpers helemaal aan elkaar vast zitten, en dat je dan je ogen niet op krijgt? Nou naar een paar minuten wrijven waren mijn ogen open, en was ik dus klaar wakker. Keek op de klok half vijf, hmm nog wel erg vroeg. Werd onrustig en keek naar mijn vriend die nog heerlijk lag te slapen. Ik woelde wat en langzaam viel ik wel weer in slaap. Maar voor de wekker  ging, en die ging al om kwart over zes. Was ik weer wakker, en lag daar als een klein meisje in bed te wachten tot ik er uit mocht. Ging de wekker, wordt je vriend langzaam wakker, nog slapend en ik al vol energie. Jammer.

Het was een begin van een cross country dag. Om zeven uur reed ik als bijrijder op weg van Elsloo, schijnt in Zuid-Limburg te liggen, naar Nijmegen waar ik op de trein werd gegooid. De ochtend zon stond vroeg op de auto, bijna verblind. De radio aan, niet al te veel tegen elkaar zeggen het is immers nog maar vroeg. Op het station de bruna binnen lopen, en weer een sloot bladen kopen. Viva, Flair, Yes je kent het wel.  De trein deed er net iets te lang over om in Zwolle te komen, dus even Zwolle ingelopen om de tijd te doden. Het zonnetje scheen lekker, en iedereen leek weer vrolijk.

In Leeuwarden aangekomen, op naar het gemeentehuis de reden dat ik dit dagje maakte. Een aardige man achter de balie, wel zo gezellig maar ja het was dan ook een mooie dag.   Verhuisd bij de gemeente, VOG aangevraagd voor scouting, en ook nog eens een paspoort.  Met de zon in mijn gezicht, terug gefiets. Op mijn broertjes fiets, eigen fiets natuurlijk band lek. Spullen gepakt, en weer naar de trein gelopen. Ja weer de trein, dit maal naar Den Haag. De reis was maar saai, viel een beetje in slaap, las wat bladzijdes en 2 uur en drie kwartier later sta je dan in Den Haag.

Ach Nederland is maar klein.

Hopen dat vannacht mijn ogen niet zo gaan etteren.

De vlindertuin

De thermometer geeft 31 graden aan, de luchtvochtingheidsgraad is ronduit hoog. Ik kijk links en zie meteen het pronkstuk der vlinders, de atlas vlinder. Even twijfel ik of deze niet nep is, hij zit wel erg stil. Ik las net nog een vlinders maar een kort leven hebben dus dat ik ze niet moest storen. Om die reden liep ik verder, en bewonderde ik nog wat voor bij fladderende vlindertjes.

Maar iets in de vlindertuin intrigeerde me veel meer dan al die vlinders. Het waren de mensen. En niet omdat mensen sowieso lelijke dieren zijn, maar omdat ze iets hebben uitgevonden om alles wat ze zien vast te leggen. Het fototoestel.Het oog wordt verlengd met een vaak zwart apparaat dat het beeld vast legt. In de vlindertuin was op elke 1 1/2 mens wel een fototoestel te vinden, die werd gebruikt.

Mensen die vlinders vast leggen, net of vlinders in een vlindertuin uberhaupt interressant zijn om te fotograferen, de vlinders zitten erbij om vast gelegd te worden, dat is hun enige doel nou ja naast voortplanting. Alleen je ziet niemand rupsen fotograferen. Let wel ik heb het hier niet over fotografen met statieven en blitse spiegelreflex camera’s maar over de mensen met klik klak dingen.

Ik wandelde rond, in de aangename tempratuur, en begon te bezwijken onder de fotografie groeps druk, mijn hand bewoog langzaam naar mijn tas. Sloeg nog even op mijn hand, van: nee geen foto’s maken, dat doet iedereen al.  Maar tijdens de tweede keer kon ik de druk niet weerstaan. Mijn hand graaide uit mijn tas mijn kodak cameraatje van 60 euro en legde wat vlinders vast.

En nu ik naar de vlinders staar vindt ik ze inderdaad al niet meer interessant.

Ach de vlindertuin.

De vlindertuin...

Vroeger toen…

Vroeger was alles beter, het zinnetje dat ik niet kan uitstaan maar, maar al te vaak wordt gezegd tegen mij als belmiep van de tntklantenservice. Ja toen de PTT nog de post bezorgde je voor je bankzaken van de postbank nog terecht kon op het postkantoor, toen er meer brievenbussen waren. Toen postkantoren nog echt postkantoren waren. Voor mij heeft de invulling vroeger toen  iets heel anders bij mij is het meer”vroeger toen NPK nog in Anloo was” maar dat komt door mijn medeleiding. Ik ben nooit in Anloo geweest. (Voor de niet noordelijke scouts, of helemaal geen scouts NPK staat voor noorderlijk pinksterkamp een kamp voor 3000 scouts ooit in Anloo nu in Marnewaard)

Ik hecht niet zoveel waarde aan vroeger om twee redenen, mijn vroeger rijkt niet verder dan 1990 en de veranderingen die sindsdien er zijn geweest kan ik alleen maar vooruitgang noemen.  Daarbij stilstand is achteruitgang dus moeten we wel verder.  Ik vind internet is briljants ik hou van smsen en ik ben blij dat ik eigenlijk de hele dag door met mijn vriend in contact kan zijn.  Ben blij dat ik mijn foto’s niet meer hoef te ontwikkelen en ach de post, dat komt wel goed.

Maar vorig weekend schrok ik,  ik was op kamp met de welpen. Ik wilde graag snel verder met het programma dus had bedacht elk kind dat al klaar is was even snel zijn eigen spul af. Er stond een prullenbak voor de overvloedige hagelslag die gebruikt was (en dat was er) er stond een teiltje met alleen water om even het ergste vuil af te spoelen en een bak met water met zeepsop en ten slotte een theedoek.  Het proces leek me zo klaar als een klontje, appeltje eitje,  een fluitje van een cent, maar dat viel even tegen. De welp liep naar de tafel toe en keek er glazig naar, als ik zei: ”je bord moet schoon en droog” keken ze alleen maar glaziger. ”Hmm afwassen, waar is de afwasmachine?” Dus ze dan maar alles uitleggen, elk kind apart want het idee van het kind dan voor je ging afkijken zat er niet bij.

Totaal in shock gaf ik het afwasproces over en bedacht me al die afwasmachines is ook niet echt goed, een kind moet toch weten hoe die moet afwassen ook als die negen is… Vroeger ja toen je nog wist wat je met een afwasborstel en een theedoek moest, toen was alles niet beter hoogstens anders

Hoop

Het is alweer eind januari, de tijd gaat snel.  Langzamerhand is weer langer licht overdag, we gaan nog een mooie wintermaand tegemoet, we weten niet wat die maand ons gaat brengen. Misschien wordt het nog een echte wintermaand, of een kwakkel maand. Maar na februari komen langzaam de blaadjes weer aan de boom, worden de dagen echt langer. Stijgt de tempratuur weer komen de beestjes weer naar buiten. Ach ik droom, ik droom over het moment dat de winter weer voorbij is. Kou en sneeuw is wel leuk, kan heel mooi zijn maar ik ben wel weer toe aan het moment dat ik mijn all stars weer aankan zonder koude voeten te krijgen, mijn zomerjas weer uit de kast te pakken. Naar het moment dat het fijn is om buiten te zitten, de eerste warme dag in het jaar. Naar het afstomen op de zomer, de leukste periode in het jaar. Maar oke.

Op dit moment zijn er andere dingen in mijn leven die mij warmte geven.

Maar aan de andere kant merk ik ook dat werkeloos zijn echt niet leuk is, dat dat sociale isolement echt bestaat. Niet dat ik daar last van heb op dit moment, heb genoeg vrienden en zorg ervoor dat ik genoeg te doen heb. Maar stel als je nou jaren werkeloos bent dan verdwijnen dingen. Ik mis wel dat verplichte gedeelte in je leven van je moet naar school… ik moet op dit moment helemaal niks, dat was een paar weken fijn, maar nu… wil ik weer wat gaan doen. Morgen solliciatie gesprek en hoop heel erg dat ik word aangenomen dat ik weer iets verplichts heb. Ook zou ik contact opnemen met mijn aankomende studie, culturele maatschappelijke vorming misschien kan ik al iets doen. Ofzoiets ik weet het niet. Ik weet wel dat inderdaad werkloos en dan ook kinderloos niet ideaal is. Dus op de goede hoop dat ik morgen word aangenomen.

De winter

Het is een grauwe maandag, het is koud en somber. De zon ver achter de wolken verdwenen, we kunnen niks ontkennen maar tot nu toe hebben we een mooie winter gehad. We hebben weken kunnen schaatsen, het heeft sporadisch gesneeuwd, we hebben kunnen speculeren over de elfstedentocht. Maar helaas was het hier in het noorden op bepaalde momenten 20 graden warmer dan in het zuiden. Het is een bizar verschil, het zou dan in de zomer in Limburg 10 graden zijn en bij ons, Friesland 30 graden.Dus geen elfstedentocht wel een NK marathon schaatsen op natuurijs, en dat is met recht een mond vol. Het was wel mooi geweest precies 100 jaar na de eerste elfstedentocht weer 1. Maar wie weet, de winter is nog niet voorbij. En dat is dan precies het punt waar ik me zorgen overmaak. We hebben een mooie winter, een echte winter. Maar mensen zijn nogal vergeetachtig. Stel het blijft het sobere weer van nu dan ankeren we dat aan de winter van 08/09, in plaats van de kou, het schaatsen en de speculaties. Als je drie weken op vakantie gaat en er is 1 super mooi weer, 1 gewoon weer en 1 slecht weer. Dan komt men thuis en zegt men: ”we hebben wel slecht weer gehad”. Ik vind dat jammer, waarom wordt dan niet juist die mooie week geankert.

Maar weet je ik als fries heb stiekem helemaal niet geschaatst…

Op 2 januari schreef ik het volgende in de trein:

De zon daalt alweer

het licht is schaars

de feest maand is geweest

verzadigde consumenten

besluiten massaal

te shoppen als sport

tassen zwaar, voeten pijn

Dat verdiend, Chocomel

Met slagroom.

Ach

Goede voornemens

Men geniet van

de donkere dagen na kerst

Burgemeester of toch playmobiel…

Het is het dieptepunt van geen inspiratie. ik wil schrijven maar kon zo snel niet bedenken waarover ik wilde gaan schrijven, dus vroeg aan mijn broertje noem eens een woord.

Mijn broer is 10 jaar, de vensterbank staat nog vol met playmobiel. Hij is alleen in de leeftijd gekomen dat hij zich een beetje opwind over de playmobiel poppetjes, en wel over het volgende de poppetjes kijken altijd allemaal vrolijk dus is echt oorlog maken vrij onmogelijk. Want wie valt elkaar nou met een lachend gezin aan, de poppetjes komen woedend op elkaar aflopen met zwaarden of zelfs pistolen, gaan dood maar lachen nog steeds. Zelfs als hij ze opgebaard weg brengt naar het graf dat in zijn geheugen ergens is, lachen ze nog steeds. Maar waarom zou je hier mee bezig zijn, waarom zou je uberhaupt oorlog spelen met lieve poppetjes. Bij mij kregen de playmobiel poppetjes gewoon kinderen. Ik had een coveuse en het kind in de coveuse heette Kim, zoals altijd er zijn heel wat Kim’s geboren. Maar ook bij mij zouden de poppetjes afentoe verdrietig moeten kijken, lach je met een gebroken been? Of wanneer mijn chirurgen niet goed de operatie uitvoerde overleed er wel eens van mijn poppetjes. Dat was trouwens in mijn geval een groot gemis in de playmobiel gemeenschap mijn broertje heeft zoveel meer poppetjes dat de dood er denk ik ook gewoon bij hoort. Zijn wereld leeft wel door zonder die ene soldaat, bij mij was het altijd een essentiel personage want misschien was het wel de vader of moeder van Kim die daar op de operatietafel overleed.

Maar oke ik vroeg mijn broetje om een woord en hij zei: burgemeester. Maar al met al had ik dit woord niet eens nodig, want ik had opeens een onderwerp, ach zo springen je hersenen van de hak op de tak.

Vervelen

Ik zou jullie niet vervelen met een blog over de waarde van kerst, over het kerst gevoel, over de commercie rond kerst. Ik zou jullie niet vervelen over gezeur over de gehele maand december, over financiele problemen over het eten dat nu al veel te veel is terwijl de 12 oliebollen er nog aan moeten komen. Ik zou jullie niet vervelen over gepraat over het dronken zijn tijdens de kerstborrel, en dat je je toch wel heel genant hebt gedragen. Uberhaupt ga ik jullie niet vervelen. Het is namelijk nooit mijn intentie om mensen met mijn blogs te vervelen. Ik probeer altijd iets leuks van iets gewoons te maken, hoe kun je die ene kleur in een ander daglicht zetten die opmerking. En nu besef ik me dat dit zo’n blog is die wel vervelend is die nog steeds geen onderwerp heeft. Nou stiekem is dit de inleiding naar het woord verveling.

Ik ben nu ongeveer een maandje gestopt met mijn studie, tot op heden mij nog geen dag verveeld. Je bent denk ik op een gegeven moment op het punt dat het leven niet meer echt verveeld. Zoals een kind regelmatig roept ”ik verveel me” dat is er niet meer bij. Natuurlijk zijn er momenten dat je even niet weet wat je moet doen, maar misschien klopt dat niet. Je weet dat er altijd iets te doen is, maar vaak zijn dat dingen waar je geen zin in hebt. Je besluit het niet te doen, en dan verveel je je even tot je weer in een diep msn gesprek verwikkeld raakt, bijvoorbeeld. Daarnaast ontstaat met het ouder worden de waardering van het niks doen, even lekker op de bank zitten en genieten van het uitzicht, een muziekje op de achtergrond. Of gewoon lekker de anybody lezen uit de viva, en dan gelukkig je eigen lijf beter vinden dan die van de vrouwen die er instaan. Dagdromen. Heerlijk. En nu typ ik dit terwijl de houtkachel naast me knappert ik een weinig diepgaand msn gesprek met Irene heb, mijn ouders film kijken… misschien doe ik niks nuttigs, maar vervelen komt niet in mijn woordenboek voor.

Ach en om nu toch jullie heel even te vervelen, mijn kerst was geweldig ik  hou van de decembermaand, de cadeautjes en gedichten met sinterklaas, het lekkere eten met kerst de familie die je dan ziet en stiekem niet meer weten waarom we kerst vieren, heerlijk alle winkels in 1 stijl, met veel vreugde terug kijken op je jaar en altijd hopen dat het jaar daarop beter word, doelen stellen en lekker veel drinken met oud en nieuw. Ach gezeur over commercie is niet aan mij besteed, laat je geld rollen